Een vuurzee!!!

Een mooie grote long, chinese draak, was ontwaakt uit zijn diepe slaap. Opgeroepen door de zwarte heer. Hij zoefte door het luchtruim heen en had de opdracht gekregen de dorpen te teisteren. De long kwam aan bij de dorpen en deed wat hem opgedragen was. Hij sperde zijn enorme grote bek open en stak het hele dorp in brand. Mensen rende krijsend de straat op, huilden van verdriet om hun verloren bezittingen.
Een brede grijns verscheen op het gezicht van de long. Hij hield van leed vermaak. Nu de boerderijen in de fik stonden waren de mensen zelf aan de beurt. De long zoefte weer door het luchtruim heen en landde sierlijk op de grond. Vlak voor de neus van een klein kind dat huilend naar zijn moeder riep. De long liet weer een valse grijns zien en liet een oorverdovende brul horen. Snel kwam er een moeder aanrennen die het kind weg griste. De long grijnsde en liet nog een brul horen. Hij was zo groot als wel drie boerderijen bij elkaar. Hij walste door de nauwe straatjes heen en verwoeste zo de huizen die nog heel waren. De inwoners rende krijsend weg en de dappere probeerde het beest te verwonden, maar te vergeefs. De long voelde er niks van. Het enige wat hij som voelde was wat gekietel van de kleine pijltjes.

In een snelle galop kwam Tilian aan rijden op Nihauw, zijn trouwe ros. Snel steeg hij af. Hij hielp Jade nog snel met afstijgen en zei daarna dat het paard weer mocht vertrekken. Al gauw vertrok het paard weer en verdween aan de horizon.
"Kom", zei Tilian tegen Jade.
Hij trok haar mee richting de draak. De grote long had een valse grijns op zijn gezicht en was bezig iemand op te eten.
"停止", zei Tilian in het oud chinees. (betekent: stop daarmee)
Vele mensen keken op net als de draak die dit niet had verwacht.
"我讓一個良好的用餐不撒謊", grijnsde de draak en hij wilde de man weer opeten. (ik laat zo'n lekker maaltje niet liggen)
''結果表明，有波浪或什麼", zei Tilian weer in het oud chinees. (laat dat of er zwaait wat)
Vele mensen begonnen tegen elkaar te fluisteren. Niemand in heel china kende die taal nog honderde jaren geleden was het al uitgestorven. De draak grijnsde alleen maar en wilde de man verder naar zijn mond brengen. Nu was Tilian het zat. Hij keek naar Jade die naast hem stond.
"Je mag hem aanvallen, maar ik weet niet of het slim is", zei hij weer in het normale chinees.
Hij sprong op in de lucht en veranderde langzaam aan in het pikzwarte reuze raaf.
"Ik zeg het nog 1 keer. Je laat dat", zei hij nu met een zware stem.

Jade keek met grote ogen toe hoe Tilian in het oudChinees praatte en in een gigantische raaf veranderde. 'Nee...' zei ze. 'Ik zal hem niet aanvallen. Dat is hetzelfde als zelfmoord plegen.' Ze had geen idee wat Tilian zojuist gezegd had, maar wist wel dat er iets heel vreemds aan de hand was. Draken...Krijgers die in vogels veranderden...wat was dat toch? Ze trok haar zwaard uit de schede, en hield hem klaar. Als er iets zou gebeuren, zou ze er tenminste op voorbereid zijn. 'Tilian!' riep ze. 'Wat doe je?! Hij maakt je dood!' Was het eigenlijk wel Tilian tegen wie ze sprak? Hij was...anders. Ja, behalve het feit dat hij in een vogel was veranderd dan. Ze bleef omhoog kijken, naar wat zich afspeelde tussen Tilian en de draak.

Tilian was nu zeer serieus. Hij haatte het als mensen/ dieren niet deden wat hij zij. Hij werd steeds groter, tot hij net zo groot was als de draak, misschien wel groter.
"Je hebt er zelf om gevraagt", zei hij nu in normaal chinees tegen zichzelf.
Hij liet een schelle schreeuw horen en vloog op de draak af. Met zijn klauwen gristte hij de man uit de mond van de draak en zette hem netjes op de grond. Snel vloog Tilian omhoog en op het hoogste punt begon hij aan een vrije val gemikt op de draak. Weer liet hij een scherpe schreeuw horen. Net voordat hij de draak raakte draaide hij zijn poten richting de ogen van de long en klapte zijn nagels uit. Hij boorde diep in de ogen van de long die nu angstig begon te zwiepen met zijn lichaam.
"如果你不再愛我太", zei Tilian weer in het oud chinees. (als je ophoudt hou ik ook op)
De draak schudde zijn kop van niet en liet een pijnlijke brul horen.
"Val hem aan", brulde Tilian nu naar Jade.
Tilian vloog weer wat omhoog en begon in de kop van de long te pikken.

Jade kreeg de orders van Tilian om aan te vallen. Het grote zwiepende monster met het andere monster...eh...Tilian dus was zeer gevaarlijk. Toch..toch deed ze wat hij zei. Waarom wist ze niet. Ze rende naar de draak, en toen ze eenmaal vlak naast hem stond, aarzelde ze. Ze was nog niet eens zo groot als één poot. Ze liet een strijdkreet horen en mepte in de poot. Een klein schrammetje ontstond. 'Tilian!' schreeuwde ze weer naar boven. 'Ik kan toch niets doen?!' Dit was een ramp. Vreselijk. Dit kon niet, het was een droom. Draken bestonden niet, krijgers die oudChinees spraken bestonden niet, en krijgers die in gigantische raven veranderden al helemaal niet! Ze sloot haar ogen, als ze die opendeed, was het weg. Maar nee, het bleef. Het was echt. Ze hakte nog eens in. Het schrammetje werd een minuscuul klein beetje groter.

"In z'n bek of in zijn buik", brulde Tilian.
Hij vloog weer omhoog en begon nu stukken huid weg te scheuren bij de rug van de long. Een ijzige kreet weergalmde over de dorpen.
Een rode glans verscheen in de ogen van Tilian. Hij was al jaren lang Tengu, maar nog nooit zo woest geweest.