Uitrusten in het grasveld

Jade pakte het zwaard aan. 'Dankjewel,' zei ze. Nu had ze alleen geen idee meer wat ze moest doen. Aanvallen? Ze besloot opnieuw te wachten tot hij zou aanvallen, en het gras ritselde onder haar voeten toen ze in verdedigingshouding ging staan. Onwillekeurig dacht ze aan vrouwen die geen krijgers waren. Sommigen van hen bekwaamden zich in de kunst van de waaiers. Jade besloot dat ze dat ook wilde doen, maar haar samoerai-opleiding had natuurlijk voorrang. Ze keek naar de jongen, die eigenlijk al een man was, en bedacht dat hij waarschijnlijk zijn hele leven getraind had. Hij was echt erg goed. Jade zuchtte, het had geen zin om tegen hem te vechten. Nouja, ze leerde wel wat...maar in de zin van winnen had het geen zin. Eigenlijk hoefde ze ook niet te winnen bij een leergevecht.

Tilian grijnsde en stond weer klaar zodra Jade het zwaard had gepakt. Hij zag dat ze op hem wachtte. Vond ze het nou moeilijk om zelf te beginnen?
Tilian grijnsde en haalde uit met zijn zwaard. Hij tikte zachtjes het zwaard van Jade aan en trok het direct terug om nog een keer aan te vallen, dit keer haalde hij uit naar haar andere zij.

Toen Jade zag dat hij haar zwaard aantikte, terugtrok en zich klaarmaakte voor de volgende beweging, begreep ze wat hij ging doen. Ze sloeg haar zwaard tegen die van hem toen die bijna haar zij had bereikt, en haalde toen uit naar zijn rechterzij. Het vreemde was dat ze zich bij dit soort gevechten nooit kon concentreren, ze zat altijd over andere dingen na te denken. Zo zag ze toen ze haar zwaard naar voren stak een eenzame bloem in het grasveld staan, die perfect was voor haar nieuwe boeket. Ze zou hem zo plukken. Met welke bloemen zou ze hem rangschikken? Kling. Ze sloeg een slag terug. Ze keek om zich heen, maar zag geen andere bloemen. Het gras ritselde weer, maar ze hoorde het dit keer nauwelijks. Ze concentreerde zich om een bloem te zoeken, en het terugslaan van de slagen ging eigenlijk als vanzelf. Zo viel ze dan wel niet aan, maar ze verdedigde redelijk goed, als iemand makkelijke slagen op haar afvuurde. Hmm..geen bloemen te vinden. Zou ze zich misschien even moeten concentreren op haar gevecht? Kling. Hij had haar bijna te pakken, en nu wist ze niet meer wat ze moest doen. Wat deed ze net nou? Jade wist het niet meer, nu ze zich volop op het gevecht concentreerde.

Tilian grinnikte. Kon ze nou beter vechten als ze zich niet concentreerde op het gevecht?
Hij viel weer aan met een kleine stoot en trok hem terug nog voor ze zijn zwaard weg kon slaan. Hij tikte haar slagen weg en draaide rond zodat hij naast haar kwam te staan. Nu had hij haar. Hij greep haar beet en legde zijn zwaard op haar keel. Direct trok hij zijn zwaard weer terug en stopte hem weer in zijn schede.
''Zo is het wel weer genoeg geweest voor vandaag'', zei hij met een grinnik.
Hij liep naar de bloem toe waar Jade naar gestaard had.
''Hier'', zei hij lief, hij plukte de bloem en gaf hem aan Jade.
"Misschien kan je er een mooi schikwerk mee maken", zei hij aardig met een knipoog.
Met een brede grijns ging hij op het gras liggen met een grasprietje in zijn mond.
"Je bent trouwens best goed voor een normale samoerai", zei hij met een nog grotere grijns.

Jade schrok zich helemaal te pletter toen ze opeens een zwaard op haar keel had zitten. Ze zuchtte opgelucht toen hij het gevaarlijke mes weer wegstopte, en wreef over haar keel. 'Ja...die wilde ik net plukken. Dankjewel,' zei Jade, en ze pakte de bloem aan. Het was inderdaad de bloem die ze nodig had. Ze stopte haar zwaard weg en ging in kleermakerszit op de grond zitten. 'Dankjewel...' zei ze nog eens. 'Maar niet goed genoeg.' Ze zuchtte, en draaide het bloemetje rond in haar hand. Haar blik ging naar de volleerde samoerai, die zo relaxed als maar kon in het gras lag. Ze had hem nog nooit eerder gezien in China. Was hij misschien een reiziger? 'Ben je een reiziger?' vroeg ze dus, en ze legde het bloemetje even naast zich neer.

Tilian liet een kleine grijns zien en knikte alsof hij wilde zeggen 'graag gedaan'. Hij wende zijn blik weer naar de wolken. Een brede grijns en een zacht lachje. Hij vond het altijd zo grappig als mensen niet werkelijk wisten wie hij was.
"Nee", zei hij serieus."Ik woon daar verderop midden in het bos"
Hij keek met een grijns naar Jade aan. Ze zag er zo mooi uit als ze niet wist dat ze iets niet wist.

'Aha...ik neem aan dat je daar dan een...' begon Jade, maar ze stopte, want ze hoorde geschreeuw. 'Hoorde jij dat ook?' Een machtige brul. 'Dat klinkt als...dat klinkt als...een draak...' zei ze. 'Maar dat kan niet, draken bestaan niet,' lachte ze. Ze keek Tilian onzeker aan. 'Of wel?' Ze stond op, en tuurde in de verte. Ze kon het niet zien, maar het klonk alsof het geluid vanuit de boerderijen kwam. Ze sjorde de samoeraikrijger overeind. 'Moeten we niet iets doen?'

(sorry tis irri om steeds die chinese tekens in te tikken XD)
Tilian schrok op en luisterde naar het gebrul. Het kwam inderdaad van de boerderijen. Met een ruk stond hij op, toen Jade hem wilde helpen.
"Kom", zei hij gehaast.
Hij floot op zijn vingers en meteen kwam er een paard aandraven. Hij snel steeg hij op en hij rijkte Jade de hand om ook op te stijgen. Toen ze zat spoorde hij het paard aan en in een snelle galop reden ze op de boerderijen af.